2:07 μ.μ.

ΔΥΟ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΦΛΩΡΙΝΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑ

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |



Όπως στηλιτεύουμε τα ανούσια, αρνητικά, ψευδεπίγραφα, υποτιμητικά κλπ, που συμβαίνουν στη πόλη μας , αισθανόμαστε την ανάγκη να σημειώσουμε με θετικό πρόσημο δύο θέματα που δεν πρέπει να μείνουν και να περάσουν απαρατήρητα.
1.       Την αναφορά στην εικαστική παρέμβαση του καλλιτέχνη Αργύρη Ρήμου και την αναδημοσιεύουμε από την προσωπική του σελίδα στο face book.
Σημειώνουμε το γεγονός,  και αφήνουμε την ελεύθερη σκέψη σας να την αξιολογήσει στο μέτρο που μπορεί να την αντιληφθεί.










…………………………………………………………………………………………………........
2.       2.Τη δήλωση του Μάνου Στεφανίδη, επισκέπτη καθηγητή στη ΣΚΤ Φλώρινας που αναφέρετε στο graffiti  στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και απασχολεί έντονα  τη κοινή γνώμη. Είναι αξιόλογη για τη πληρότητά της  στη παρουσίαση του θέματος, που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη από όσους θέλουν να προσεγγίσουν παρόμοια θέματα . Είναι ευτυχές το γεγονός ότι ο κ. Στεφανίδης βρέθηκε στη Φλώρινα.
Αφήνουμε στη κρίση σας τη δήλωση Στεφανίδη. Μπορεί και να διαφωνείτε.

Για το Πολυτεχνείο: Nα γνωρίζουμε τα κτίσματα για να αγαπήσουμε τους ανθρώπους
Δήλωση του Μάνου Στεφανίδη επισκέπτη καθηγητή στην Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας



Τα graffiti στην Αθήνα, τα οποία έχουν έγκαιρα προβάλλει διεθνείς εφημερίδες, είναι ότι πιο παρήγορο συμβαίνει σε αυτόν τον τόπο της συχνής απελπισίας. Συχνά στα όρια του νόμιμου και του παράνομου συχνά διωκόμενα τα graffiti με την έμμονη τους παρουσία , είναι σαν να λέμε πως εξακολουθεί να υπάρχει μια γενιά και ένας κόσμος έστω και αν το επίσημο κράτος αγνοεί.                                                                                                                               Η μεγάλη σύνθεση στην πρόσοψη του κτιρίου  του Πολυτεχνείου, έχει μελετήσει την ιδιαιτερότητα της συγκεκριμένης αρχιτεκτονικής και έχει ενσωματωθεί εξαιρετικά με αυτή. Ήταν για μένα μια έκπληξη αυτό το γκριζάιγ καθώς αγκαλιάζει το κέλυφος του κτιρίου σαν να το προστατεύει. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για βανδαλισμό, υπάρχει πολλή γνώση και πολλή ευαισθησία στην παρέμβαση.  Ασφαλώς και πρόκειται για μια τοιχογραφία που αναπνέει με όρους που πια δεν υφίστανται (εννοώ την επική ζωγραφική των μοναστηριών ή του Θεόφιλου που έχει εκλείψει).                                                                                           Δημιουργείται βεβαίως ένα θέμα νομιμότητας. Μπορούμε να «γράφουμε» σε διατηρητέα μνημεία, σε ιστορικά κτήρια στα ελάχιστα δείγματα του νεοκλασικισμού του 19ου αιώνα? Η απάντηση μου είναι «όχι» αλλά υπό προϋποθέσεις. Στην συγκεκριμένη παρέμβαση ο ζωγράφος, σεβάστηκε το μνημείο και το αντιμετώπισε σαν αυτό που είναι, δηλαδή ένας ζωντανός οργανισμός. Είναι υποκρισία να μην θυμάται κανείς, πως επρόκειτο για έναν βρώμικο τοίχο γεμάτο επιγραφές και σκισμένες αφίσες. Είμαι σίγουρος πως ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης, είναι γνώστης της ιστορίας του Πολυτεχνείου το οποίο δεν είναι απλά ένα ιστορικό κτήριο, αλλά κάτι περισσότερο. Το γεγονός αυτό δίνει στον ζωγράφο το δικαίωμα να ζωγραφίζει, και σε μένα το δικαίωμα να μιλάω. Άποψη μου είναι πως πρέπει να γνωρίζουμε τα κτίσματα για να αγαπήσουμε τους ανθρώπους. Και να μην φοβόμαστε τις ζωγραφικές. Ας είναι αυτές η τελευταία βία που θα πλήξει αυτόν το τόπο.                 

Φλώρινα 9/3/2015

Μάνος Στεφανίδης



1 σχόλια :

va12 είπε...

Δύο αντίροπες όψεις Δύο αντίθετες απόψεις Η μία όψη που ομορφαίνει και η δευτερη καταστρεφει Δύο οπτικές αντιληπτικότητας μίας νέας γενιάς οι οποίες εάν κάποιος τις σμιλέξει με ΜΕΤΡΟ με την λογική και το συναίσθημα μόνο θετικα αποτελέσμα θα επιφέρουν στην κοινωνία μας.

Δημοσίευση σχολίου