8:18 μ.μ.

KATAΡΑΜΕΝΗ ΓΕΝΙΑ , ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΚΛΑΨΕΙ

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |










Πριν μερικές μέρες με πήρε τηλέφωνο ένα κοντινό μου πρόσωπο, κλαίγοντας. Δεν έκλαιγε για κάποια βλακεία, ούτε όμως είχε πεθάνει και κανείς.                                                       Δεν ήταν υστερικό το κλάμα, κι αυτό το έκανε ακόμα πιο τρομακτικό. Ήταν υγροποιημένη, ρεαλιστική απελπισία. Καταρρακτώδης οργή, δικαιολογημένη απόγνωση ανθρώπου που δεν ξέρει τι άλλο να κάνει. Και δεν μπορούσα να αντιπαραθέσω τίποτα, είχε δίκιο σε όλα. Μια ζωή διάβασμα, βιβλία, τρέξιμο, προγραμματισμός, ξενύχτι, άγχος, κούραση, αγώνας, συνέπεια, και τώρα, με έναν γρήγορο υπολογισμό εισφορών/φόρων, του μένουν λιγότερα από τετρακόσια ευρώ τον μήνα από τον μισθό του για να ζήσει. 
Μια αίσθηση σαν ανεπιθύμητο γαργαλητό. Έχεις πάψει να γελάς εδώ και ώρα, δεν είναι πια αστείο. Είναι η πραγματικότητα.
Το κακό ριζικό της νέας γενιάς έχει αναλυθεί πάμπολλες φορές τα τελευταία χρόνια, και τα δραματικά πορίσματα που έχουν εξαχθεί κατά καιρούς, είναι όλα τους εντελώς σωστά κι αληθινά. Ότι είναι η πρώτη γενιά μετά από δεκαετίες που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη, ότι θα πληρώσει τα σπασμένα άλλων χωρίς να φταίει, ότι δεν θα απολαύσει προνόμια που μέχρι πρότινος ήταν δεδομένα, ότι θα ζήσει πολύ φτωχικά, ότι ότι ότι. 
Η ανάγνωση, όμως, αυτή τείνει να αντιμετωπίζει τη συφοριασμένη νέα γενιά σαν ενιαίο σύνολο, που απλώς δεν του έλαχε η αναμενόμενη κληρονομιά. Τα καλομαθημένα πλην κακότυχα παιδιά μας, δηλαδή, που τελικά δεν θα πάρουν αυτό που τους υποσχέθηκαν γονείς και παππούδες. Ισχύει γενικά αυτό, αλλά η έμφαση σ’ αυτή μόνο τη θεώρηση παραγνωρίζει έναν άλλο, τεράστιας σημασίας παράγοντα: Ότι κάποιοι νέοι δεν κλαίνε για τη χαμένη κληρονομιά, αλλά για τους δικούς τους χαμένους κόπους.
Το ότι κάποιος είναι νέος δεν σημαίνει ούτε πως γεννήθηκε χθες, ούτε πως ανά πάσα στιγμή καίει το χωράφι του και παίρνει άλλο (“σιγά μωρέ, νέος είσαι”). Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε πως κάποιοι “νέοι” πέρασαν την παιδική τους ηλικία σπέρνοντας και χτίζοντας. Ωραίες οι βόλτες, ωραία τα πάρτι, ωραία η αλητεία, όλα τους βολικά κλισέ στην παραδοσιακή εννοιολόγηση της νεότητας, όμως μερικές χαριτωμένες φάτσες που δεν έχουν ακόμη κλείσει τα τριάντα, μεγάλωναν όλα αυτά τα χρόνια επενδύοντας στον εαυτό τους. Και τώρα δεν ζητάνε κάτι παράλογο, δεν ζητάνε καν ανταμοιβή. Ζητάνε πίσω τον εαυτό τους, ο οποίος βρίσκεται σε καθεστώς ομηρίας.
Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι η νεολαία του 2017 δεν ζητάει ούτε περισσότερα λεφτά ούτε καλύτερες συνθήκες. Αυτά ξέρει ότι δεν θα τα έχει, κι ακριβώς επειδή είναι λίγο εξυπνότερο απ’ τον μέσο όρο (συγγνώμη, αλλά είναι αλήθεια) είναι σε θέση να συμφιλιώνεται με την πραγματικότητα από νωρίς, κι ενώ οι γύρω του, και κυρίως όσοι κόπιασαν λιγότερο από αυτό, ζητούν περιπαθώς προνόμια που δεν δικαιούνται καν.                                                 Ο (πολύ πολύ κουρασμένος) πτυχιούχος δεν ζητάει καμία βοήθεια, καμία ευνοϊκή πράξη. Έχει μάθει, άλλωστε, να πορεύεται ως φρικιό, αυτόνομα. Ζητάει μια ουδέτερη παράλειψη. Να μην καταργείται η ύπαρξή του. Να τον αφήσουν να ζήσει με τα δικά του λίγα, χωρίς να του τα υφαρπάζουν για να κλείσουν τρύπες άλλων.
Ο προσωπικός κόπος, όπως αυτός αποτυπώνεται μέσα από σπουδές και άλλες κατακτήσεις που δεν φωνάζουν, παρά σημειώνονται σιωπηλά και πνευματικά, έχει στοχοποιηθεί με αδιανόητη χυδαιότητα τα τελευταία χρόνια. Η μόρφωση θεωρείται αλαζονεία, η αυθεντία θεωρείται ελιτισμός, και όποιος παλεύει για τον εαυτό του (όσο έντιμα και σκληρά κι αν το κάνει, δεν έχει σημασία) θεωρείται υπόλογος επειδή δεν μοιάζει με τη μάζα.   Και η μάζα έχει, κατά έναν ουσιοκρατικό τρόπο, πάντοτε δίκιο. Και ως φορέας του δικαίου απαιτεί την ισοπέδωση όσων διακρίνονται από αυτήν, γιατί έχει μάθει να ερμηνεύει τη διάκριση ως επιθετική συμπεριφορά. Της είναι αδύνατο να διαχωρίσει αυτόν που την υπερβαίνει για να την πατήσει από εκείνον που την υπερβαίνει για να την οδηγήσει ψηλότερα. Αν μπορούσε να τους διαχωρίσει, εξάλλου, δεν θα ήταν μάζα. Κι έτσι, το μόνο που ξέρει να κάνει, είναι να δολοφονεί αδιακρίτως.
2017 
Οι φωνακλάδες ακόμα κυριαρχούν, οι κομματικοποιημένοι ακόμα βολεύονται, οι απανταχού διεφθαρμένοι (πλούσιοι, λιγότερο πλούσιοι και φτωχοδιάβολοι) εξακολουθούν να τη βγάζουν καθαρή. 
Ένα μικρό ποσοστό επιβιώνει από τύχη, από παράδοση, ή μετά βίας. Και μετά, είναι και τα κορόιδα, εκείνοι οι “νέοι”, που βλακωδώς πίστεψαν ότι θα ζήσουν ή ακόμη κι ότι θα διαπρέψουν (τόσο θράσος!) με τον σταυρό στο χέρι. Και, ναι, κάποιοι τα έκαναν όλα σωστά. Διάβαζαν μέχρι και θρησκευτικά στο σχολείο για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία πως έκαναν ό,τι μπορούσαν, ενώ στο Πανεπιστήμιο κόβονταν στα ίδια μαθήματα ξανά και ξανά, καθώς τα σκονάκια δίπλα τους έδιναν κι έπαιρναν και τα πτυχία χαρίζονταν. Πίστευαν ότι έκαναν το καθήκον τους – τόσο λίγα καταλάβαιναν! Αν σκέφτονταν λίγο πιο πονηρά κι ελληνικά, ίσως τώρα να μην έμεναν ξάγρυπνοι από το άγχος τους για το πώς θα πληρώσουν τα (εικονικά) ασφαλιστικά τους ταμεία.
Στο μεταξύ, η κοινωνία παρατηρεί τη σφαγή ατάραχη. Πέρα από τετριμμένους θρήνους τηλεοπτικής σύλληψης κι αισθητικής (“τα καλύτερα μυαλά φεύγουν έξω”), δεν περισσεύουν ουσιαστική ανησυχία κι ενδιαφέρον για την καταραμένη γενιά. Για κάποιον λόγο, όλοι βλέπουν το θέμα με μια ρομαντική μελαγχολία, σαν να μην πρόκειται για κανονικό πρόβλημα, σαν να μην αφορά κανονικούς πολίτες.                                                                   Φταίει, βέβαια, που οι μορφωμένοι νέοι, ως κοινωνική ομάδα, δεν ενδείκνυνται για συναισθηματικά εκβιαστικές πορνογραφίες μαζικής κατανάλωσης. Δεν θα κλάψουν στα παράθυρα, δεν θα κλείσουν δρόμους, δεν θα γράψουν viral επιστολές στον πρωθυπουργό, δεν έχουν τη δύναμη να ανεβοκατεβάσουν κυβερνήσεις. Δεν έχουν καν χρόνο να το κάνουν, δουλεύουν. Αφήστε δε, που ένα παλιό γραφείο με σκονισμένα βιβλία σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο δεν συγκινεί όσο το καλογυμνασμένο σώμα του αθλητή που ζητάει διορισμό (για όλα τα χρόνια που έφαγε στα γήπεδα) ή το κόκκινο γάντι μιας καθαρίστριας στο υψωμένο χέρι μιας δημοφιλούς τραγουδίστριας. Οι σπουδαγμένοι νέοι, τα αντιδημοφιλή φυτά, είναι εξ ορισμού κακοί πολιτικοί πελάτες, μονάδες που δεν συσπειρώνονται οπαδικά, και άρα αμελητέοι.

Υπάρχει μια σκηνή στο Goodfellas -νομίζω είναι η τελευταία-, που τη σκέφτομαι συνέχεια αυτό το διάστημα. Ο gangster πρωταγωνιστής αναγκάζεται να αποχωρήσει από τις παράνομες μπίζνες, να εγκαταλείψει όλες εκείνες τις συνήθειες που τον έκαναν σπουδαίο, τρανό και πλούσιο, και να εγκαινιάσει μια βαρετή μικροαστική ζωή με την φράση ‘I’m an average nobody. I get to live the rest of my life like a schnook’. Είναι σουρεαλιστικό και ελαφρώς κωμικό, αλλά μου φαίνεται ότι ο Henry είχε πιάσει το νόημα πολλά χρόνια πριν. Κανείς δεν πρόκοψε παίζοντας τίμια. Πόσο λίγα ξέραμε όταν διαβάζαμε!
PESOTITHES.GR

2:54 μ.μ.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |


Είσαι ελεύθερος επαγγελματίας και βγάζεις 2.000 το μήνα μετά τα έξοδα που αναγνωρίζονται;;;
Πάρε σχοινί και κρεμάσου!!!
Είσαι πολύ καλός ελεύθερος επαγγελματίας για να βγάζεις τόσα τώρα!!
!
Με το καινούργιο ασφαλιστικό θα δίνεις 20% για σύνταξη (που δεν θα δεις) και άλλο 18% για τομέα υγείας, ΟΑΕΔ, επικουρικό κλπ. σύνολο 38% ή 760 ευρώ το μήνα από τα μικτά σου(από 400 που έδινες...)!! 
Από τα 1.240 ευρώ που σου μένουν, το 29% ή 359,6 ευρώ το μήνα θα πάει σε φόρους από το πρώτο ευρώ.
Επίσης, επειδή είσαι τόσο μάγκας και βγάζεις για να ζεις, δώσε και 100% προκαταβολικά το φόρο από αυτά που θα βγάλεις του χρόνου(αν τα βγάλεις)!!
Άλλα 359,6 ευρώ το μήνα!
Δώσε και άλλο ένα 4% φόρο αλληλεγγύης, ή 49,6 ευρώ το μήνα!!
Σούμα τώρα λοιπόν: -760 – 359.6 – 359,6 – 49,6 = 1528,8 ευρώ το μήνα ΦΟΡΟΙ και ΕΙΣΦΟΡΕΣ!!! 
Κάτσε ζήσε οικογένεια αν μπορείς τώρα "κλέφτη ιδιώτη", με 471,2 ευρώ το μήνα!!! Και δε βάζουμε ΕΝΦΙΑ κλπ αν έχεις και κανα σπιτάκι ...
Καραγκιόζη!!! Θες και πιο πολλά...!!!
"Ο θάνατος του Εμποράκου..." ήρθε!!!

8:35 μ.μ.

ΟΙ ΑΠΕΙΛΕΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |








Γράφει ο Παύλος Αλτίνης - Δικηγόρος 
Φλώρινα 2-12-2016 

Απειλεί ο Ερντογάν, ο Τούρκος που ενώ είναι κούρκος, πιστεύει ότι είναι αετός και συμπεριφέρεται σαν παγώνι, μην μπορώντας να διακρίνει μεταξύ αετού και παγωνιού!!! 

Είναι πολύ πιθανόν ότι θα κάνει πόλεμο! Θα τον κάνει για σώσει το τομάρι του και την οικογένειά του. Διότι κινδυνεύουν όλοι τους. Και κινδυνεύουν από τότε που ο μεγαλομανής πίστεψε το παραμύθι ότι ο ίδιος είναι μεγάλος ηγέτης και η χώρα του η Τουρκία είναι μεγάλη δύναμη, και άρχισε να προκαλεί τους πάντες. Τον έβαλαν οι Δυτικοί στους G-20 και αυτός άρχισε να ζει όνειρό του.
Δεν κατάλαβε ότι τον αντιμετώπισαν οι Δυτικοί σαν πιόνι. Ότι αν τον προέβαλαν ως μέγα και τρανό τον ίδιο και ως μεγάλη δύναμη την χώρα του, το έκαναν διότι αυτό συνέφερε την προπαγάνδα των Δυτικών. Δεν τους ενδιαφέρει ο οποιοσδήποτε γραφικός κούρκος της οποιασδήποτε Κουρκίας, είτε αυτός είναι Τούρκος και αυτή η Τουρκία είτε όχι! Γι’ αυτούς είναι, κι’ αυτός, αναλώσιμος!

Έριξαν δίπλα στον Ερντογάν τον Νταβούτογλου, τον άνθρωπο του παρασκηνίου και της μηχανορραφίας, που κι’ αυτός έγινε μέγας και τρανός με ξένες πλάτες. Ο «χαμηλών τόνων, κοσμοπολίτης και μη-θρήσκος» Νταβούτογλου, προοριζόταν να εκτοπίσει τον «γραφικό-μουσουλμάνο» Ερντογάν. Ο «γραφικός», ως πονηρός ανατολίτης, «μυρίστηκε» τον «κοσμοπολίτη» και τον έφαγε. Τότε πλέον, δεν έμεινε άλλη διέξοδος στους δυτικούς από το να «φάνε» τον γραφικό. Αλλά θέλουν να τον φάνε χωρίς να ξεσηκωθούν οι ισλαμιστές της Τουρκίας. Διότι αν ξεσηκωθούν, θα καταστραφεί το βλακώδες οικοδόμημα του «μετριοπαθούς ισλάμ του ISIS» (διότι αυτό είναι το "μετριοπαθές ισλάμ" τους, ένα προπαγανδιστικό σύνθημα πίσω από το οποίο κρύβονται οι μισθοφόροι της Δύσης) και προστεθεί άλλος ένας πονοκέφαλος στους υπερόπτες μπούφους της Δύσης.

 Έτσι περιμένουν να έλθει η κατάλληλη στιγμή για να τον φάνε. Και θα τον φάνε! Αλλά, όπως πάντα, την λάθος στιγμή! Διότι οι υπερόπτες μπούφοι της Δύσης κάνουν συνέχεια λάθη!
Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε την Τουρκία και τους Τούρκους.
Η Τουρκία είναι μια πολύ φτωχή, διαλυμένη και διαιρεμένη χώρα. Το 5% του πληθυσμού είναι πάμπλουτοι και το 95% πάμφτωχοι. Υπάρχει μεγάλη φαγωμάρα μεταξύ θρήσκων και μη-θρήσκων. Μεταξύ των θρήσκων υπάρχει φαγωμάρα μεγάλη. Οι μουσουλμάνοι τρώγονται με τους μη μουσουλμάνους, αλλά και μεταξύ τους. Υπάρχουν 24.000.000 Κούρδοι που δεν θέλουν το τουρκικό κράτος. Στην Τουρκία υπάρχουν πολλές εθνότητες και πολλές θρησκείες, και υπάρχει και αμορφωσιά, και καταπίεση, και μιζέρια, και φόβος, και φθόνος, και φανατισμός …... 

Ο τουρκικός στρατός είναι ένα τίποτα. Και πριν διαλυθεί ένεκα του της πρόσφατης απόπειρας του περιέργου πραξικοπήματος, ο τουρκικός στρατός ήταν ανάξιος λόγου. Πριν το πραξικόπημα, σύμφωνα με δημοσιεύματα τουρκικών εφημερίδων, πολλοί αξιωματικοί του τουρκικού στρατού έχουν πάει κατηγορούμενοι για βασανιστήρια και βιασμούς στρατιωτών τους. Αν γίνει πόλεμος, αυτοί οι στρατιώτες πρώτα θα σκοτώσουν τους αξιωματικούς τους και μετά θα παραδοθούν, ΔΕΝ θα πολεμήσουν. Και βέβαια, τώρα μετά το περίεργο πραξικόπημα, δεν έχει μείνει τίποτα. Για το μόνο που είναι άξιος ο τουρκικός στρατός είναι να βιαιοπραγεί κατά αμάχων, να σφάζει αμάχους, να βιάζει, να κλέβει. Πάντα αμάχους!

Εμείς οι Έλληνες, ακόμη και με αυτήν την ηγεσία που έχουμε, και πάλι θα υπερισχύσουμε!

 Μην φοβάστε τους Τούρκους και την Τουρκία! Θέλουν να φοβηθούμε για να μην πολεμήσουμε. Θέλουν να φοβηθούμε εμείς για να πάψουν να φοβούνται οι στρατιωτικοί τους! Αλλά, δυστυχώς γι’ αυτούς, όλοι οι Έλληνες δεν είναι αλεξούληδες, κούληδες, αντωνάκηδες, γιωργάκηδες και κωστάκηδες. Ας τολμήσουν να έλθουν λοιπόν οι Τούρκοι, αν είναι τόσο κούρκοι και αφήσουν τον κούρκο που το παίζει αετός και συμπεριφέρεται σαν παγώνι, να τους οδηγήσει στην σφαγή!




12:18 π.μ.

ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΙ;

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |









Χρειάστηκα λίγο χρόνο ..
Να αφουγκραστώ και να αντιληφθώ.

Η Φλώρινα, μου θυμίζει λίγο την μαρμαρωμένη βασιλοπούλα και δεν βλέπω κανένα πρίγκηπα ικανό, να της δώσει το φιλί της ζωής!
Αυτό δεν είναι προσωπική διαπίστωση, αλλά πεποίθηση όλων, που εκφράζεται με κάθε χειραψία για το καλωσόρισμα.

Κάποτε, αυτό το αίσθημα της ηττοπάθειας εκφράζονταν με το "ε, τίποτα δεν γίνεται εδώ, Εδώ είναι Φλώρινα" .                                                                                                                                       Λούστηκα κι εγώ πολλές φορές αυτό το γκρίζο της απαισιοδοξίας , και είχα χαρακτηρίσει τον τόπο μας,  Φλώρινα η πόλη με το αιώνιο σούρουπο- ποτέ δεν ξημερώνει εδώ ...                             Σήμερα , το ζήτημα έχει χειροτερέψει  και η Φλώρινα θεωρείται από τους ίδιους τους Φλωρινιώτες, τελειωμένη!!!

Μαύρα σκοτάδια. Τώρα θα μου πεις, όλη η Ελλάδα πνέει τα λοίσθια , η Φλώρινα θα ήταν η εξαίρεση;

Κι όμως! Φωτεινές σχισμές, από εκεί που δεν το περιμένεις έριξαν λίγο φως στο τούνελ, και δεν  ήταν η Νικολούλη!

Στα μάτια ενός  συμπολίτη μας, ενός νεαρού επιχειρηματία, που παλεύει κι αυτός τη καθημερινότητα όπως όλοι μας, είδα να ανασταίνεται ένα κομμάτι της πόλης με τη δημιουργία ενός πρότυπου βρεφονηπιακού σταθμού υψηλών προδιαγραφών, μιάς προσχολικής ακαδημίας θα έλεγα!

Σε μια παρέα Πρεσπιωτών μεταξύ τσιπουρομεζέδων, γεύτηκα την αισιοδοξία αυτών των ανθρώπων καθώς μου μιλούσαν με περηφάνεια για τον νερόμυλο που ανακαινίστηκε πρόσφατα και μοιράστηκα τα σχέδιά τους για τον τόπο τους.

Το πείσμα του Σάββα να αποκτήσει εξωστρέφεια ο τόπος μέσα από τις πρωτοβουλίες και επαφές  του Επιμελητηρίου, με έπεισαν , πως κάτι γίνεται.

Ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη! Αυτό το ξέρουμε. Στους δύσκολους όμως καιρούς που διανύουμε, αυτό το κάτι δεν αποτελεί ελπίδα, αλλά μας δίνει κουράγιο και δύναμη
για να σηκώσουμε ψηλά το βλέμμα μας, να στιλώσουμε τα πόδια μας και να γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι σωτήρες της ζωής και του τόπου μας.

Ο πρίγκηπας που θα δώσει το φιλί της ζωής στον τόπο μας, είναι μόνο στα παραμύθια που τα φάγαμε, τα μασήσαμε , τα αναμασήσαμε και στο τέλος βαρυστομαχιάσαμε.
Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν!
Αυτή η διαπίστωση , είναι τελικά ευλογία! Για να δούμε τα πράγματα στη πραγματική τους διάσταση και να πεισθούμε πως εμείς, όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, είμαστε η δύναμη για τον τόπο μας.

Ντόρη Κουτουράτσα
9-11-2016






9:56 μ.μ.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΑΣ ΞΕΧΝΩ!!!

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |





 ΜΟΥ ΛΕΙΨΑΤΕ...
 Με μεγάλη μου χαρά και συγκίνηση διαπίστωσα πως σας έλειψε και  η κρουά!                                  
 Αγαπημένοι φίλοι και αναγνώστες,
Η πολύμηνη απουσία και σιωπή, τελικά ήταν μία καλή ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τη σχέση επικοινωνίας που αναπτύξαμε τα τελευταία 7 χρόνια, να ξαναβρεθούμε εκεί που πρωτοσυναντηθήκαμε ΥΠΟ ΤΑΣ ΦΙΛΥΡΑΣ - που λέει και ο καλός φίλος Λάζαρος, και να συνεχίσουμε, σαν να μη πέρασε μια μέρα!

Είναι εντυπωσιακό , πως η κρουά, όλο αυτό το διάστημα έχει αναγνωσιμότητα και το γεγονός αυτό είναι εξ ίσου εντυπωσιακό και αξιοσημείωτο.

Βρήκα τη πόλη μας, "πεσμένη", βουτηγμένη σε ένα αχ!!!,  με έντονο το αίσθημα της απαισιοδοξίας και πολλές φορές και της αδιαφορίας!

Παρακολουθώ εξ αποστάσεως  τα της Φλώρινας και γενικά τα της Ελλάδας και αυτή η στασιμότητα και η επανάληψη κάθε είδους κακής πρακτικής σε όλα τα επίπεδα, με γεμίζει θλίψη , θυμό και με διακρίνει μία άρνηση να γράψω αυτά που ήδη έχουν γραφτεί στη κρουά, είτε σαν προειδοποίηση ακόμα και ως ...προφητεία!!!
Πολλές φορές σκέφτηκα να αρχίζω να αναδημοσιεύω τα έντυπα φύλλα από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι και τον Δεκέμβρη του 2011, άπειρα δημοσιεύματα στη συνέχεια στο blog  που κι αυτά δεν μπαγιάτεψαν.
Φρέσκα σαν τη σχέση μας, που ο χρόνος τα επιβεβαίωσε με τον καλύτερο τρόπο. 
Για να είμαι ειλικρινής δεν έχω εγκαταλείψει την ιδέα!!! Έτσι για να μη ξεχνάμε!

Το πιο ενδιαφέρον όμως  θα ήταν,  να βρούμε μαζί νέες ιδέες! να τις εκφράσουμε με τη δύναμη της αλήθειας, με χιούμορ και τόλμη!
Είμαι παρούσα στο κάλεσμά σας να συνεχίσουμε και περιμένω με ανοιχτά αυτιά να σας ακούσω!
Περιμένω!

Καμία απόσταση δεν μας χωρίζει! Μάλλον μας φέρνει πιο κοντά!


 Για την εφημερίδα κρουά - κρουά "το κράξιμο'

Ντόρη Κουτουράτσα

                                                       


11:27 π.μ.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ! ΟΧΙ άλλη ζωή χαμένη στο σκότος και στη κατάθλιψη».

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |





Το ξέρω, πως θα χαλάσω για λίγο τη βολή σας. Καλοκαιράκι γαρ , έχετε αφήσει τον καναπέ σας και μου σουλατσάρετε στις παραλίες με τα φραπεδάκια στο χέρι.
Αραγμένοι στη ξαπλώστρα της παραλίας , για μία ακόμα φορά αφήνουμε κατά μέρος τα προβλήματα της καθημερινότητας – σαν να μη συμβαίνει τίποτα .                                                                                                                                                                    
 Εν τω μεταξύ «ο κόσμος καίγεται»!!! μεταφορικά και κυριολεκτικά. Και δεν είναι οι 37 βαθμοί υπό σκιά που κάνουν τη ζωή μας δύσκολη, αλλά όλο αυτό το μπάχαλο με τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα .                                                                                                           Αδιάφοροι για το διπλανό μας , κάνουμε το σταυρό μας και λέμε από μέσα μας , «ο καθένας για τον εαυτό του και για όλους ο Θεός»! Τόσο καλά!

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που έχουν εγκλωβιστεί στον πανικό, την αδικία και τη δυστυχία από την αλλαγή των εργασιακών συνθηκών και την έλλειψη σταθερότητας σε όλα τα επίπεδα και οδηγούνται σε κατάθλιψη.                                                                                                                                             Αυτοί που νιώθουν να έχουν χάσει τον έλεγχο της ζωής τους και να παραμένουν θεατές στις καταιγιστικές και βίαιες αλλαγές που επηρεάζουν τη ζωή τους, αδυνατώντας να αντιδράσουν σε αδικίες που τους αφορούν και που εν τέλει αφορούν όλους μας, και δυστυχώς, οδηγούνται στην αυτοκτονία.                       Αυτούς  τους ανθρώπους βεβαίως, με γυαλιά ηλίου, είναι αδύνατον να τους δείς, παρ όλο που οι τελευταίες έρευνες δείχνουν πως αγγίζουν το ποσοστό του 44 %!!!

Υπάρχουν όμως και οι άλλοι. Οι άλλοι άνθρωποι.                                        Δεν είναι διαφορετικοί. Κουβαλάνε και αυτοί τα ίδια προβλήματα και ζούν με τα ίδια προβλήματα.    Αλλά είναι  άνθρωποι που την έχουν δει αλλιώς..
 Δεν ξέρω αν φοράνε κόκκινα γυαλιά και βλέπουν τον κόσμο διαφορετικά..                                                                                          
Αυτοί, δεν είναι υπερ - άνθρωποι. Είναι Άνθρωποι για τον άνθρωπο. Άνθρωποι που προσπαθούν με ανιδιοτέλεια να δώσουν ένα χέρι κατανόησης και συμπαράστασης σε όσους λυγίζουν κάτω από το βάρος της βάρβαρης καθημερινότητας.                                   Και το κάνουν με ανιδιοτέλεια και ευαισθησία και όχι με ελεημοσύνες τύπου φιλανθρωπίας. αλλά με μία συμβολική κίνηση . 
Επιλέγουν να διανύσουν  χιλιόμετρα αλληλεγγύης και συμπαράστασης για να μεταφέρουν ένα μήνυμα!                                                                                                                             

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ! ΟΧΙ άλλη ζωή χαμένη στο σκότος και στη κατάθλιψη».

Ένα μήνυμα διαμαρτυρίας προς ένα κράτος που δεν έχει κοινωνικές δομές και δεν εφαρμόζει μέτρα για τους ανέργους.

Ένα μήνυμα ενθάρρυνσης προς αυτούς που το κουράγιο έχει αρχίσει να τους εγκαταλείπει.

Ένα μήνυμα « εις μνήμη» των χιλιάδων Ελλήνων συμπολιτών που κατέφυγαν στην απόγνωση και στην αυτοχειρία!

Στις 17 Ιουλίου 2016 , ο 3Ος δρόμος ΘΥΜΗΣΗΣ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗΣ , με το σύνθημα ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ! ΟΧΙ άλλη ζωή χαμένη στο σκότος και στη κατάθλιψη», είναι ένας υπερ μαραθώνιος 222 χλμ , από Αθήνα στη Στυλίδα. 
Το αξιοσημείωτο είναι πως όλο το βάρος της διαδρομής θα το σηκώσει ένας άνθρωπος.                                                                                                                              Ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος, αθλητής  μεγάλων διαδρομών, ο οποίος έχει ήδη διανύσει και τους δύο προηγούμενους μαραθώνιους και θα έχουμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε καλύτερα σε επόμενο δημοσίευμα. 


Γι αυτό σας λέω. Αφήστε τα σαγιοναράκια σας και τα κουβαδάκια σας και φορέστε τα αθλητικά σας. Δώστε τη παρουσία σας, είτε νοητικά, είτε με τη συμμετοχή σας .
Και να θυμάστε : Όποιος φοβάται να σηκωθεί ....χίλια χρόνια θα σέρνεται!


Ντόρη Κουτουράτσα
13-7-2016                                                                                                                                           

10:11 μ.μ.

Μετά το Brexit, στην αυγή ενός νέου κόσμου;

Αναρτήθηκε από Εφημερίδα Κρουά - Κρουά |











Του Γιάννη Μήτσιου*

Μετά το Brexit, στην αυγή ενός νέου κόσμου; 

Χάος,καταστροφή, διάλυση της ΕΕ, το τέλος της παγκοσμιοποίησης, η Δύση σε αναβρασμό, πτώση χρηματιστηρίων, πόλεμος νομισμάτων, είναι μερικοί από τους χαρακτηρισμούς των πρώτων αντιδράσεων μετά το δημοψήφισμα των Βρετανών για αποχώρησή τους από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για πρώτη φορά τόσο έντονα και μαζικά αμφισβητείται το ευρωπαϊκό οικοδόμημα αλλά παράλληλα αυτή η αμφισβήτηση προκαλεί γεωπολιτικές αναταράξεις και αρχίζει κατά την ταπεινή μας άποψη να αχνοφέγγει  στον ορίζοντα η ανάδυση ενός νέου κόσμου.

Το μεταπολεμικό οικοδόμημα που δημιούργησε την ΕΕ, προέκυψε από το σχέδιο Μάρσαλ, την αμερικανική εγγύηση ασφαλείας και τον ανταγωνισμό Δύσης – Ανατολής στον Ψυχρό Πόλεμο.
Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και την παγκοσμιοποίηση, η Ευρώπη έπρεπε να ενωθεί πολιτικά και οικονομικά για να έχει ρόλο στην νέα φάση της παγκόσμιας οικονομίας. Αυτό ενθαρρύνθηκε κυρίως από τις ΗΠΑ  αφού η επιτάχυνση της διεύρυνσης της ΕΕ αλλά και η δημιουργία του κοινού νομίσματος (με τη συνθήκη του Μάαστριχτ το 1992) συνέπεσε με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Από τότε σταδιακά απορροφήθηκαν από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ όλες  οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και κάποιες των Βαλκανίων ενώ η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα και το βαρύ φόρο αίματος που πλήρωσε.

Το τίμημα λοιπόν της Ένωσης 28 κρατών, 27 μετά το Brexit, και 17 κρατών  της ζώνης του ευρώ υπήρξε βαρύ. Η ευημερία και η ανάπτυξη δεν ήρθε για όλους. Το οικονομικό οικοδόμημα το απήλαυσαν οι μεγάλες χώρες του Βορρά, οι πολυεθνικές και οι τράπεζες ενώ δημιουργήθηκαν  πολλά τραύματα στην ενότητα των λαών. Βορράς εναντίον Νότου, Μνημόνια, λιτότητα, φορολογία, ανεργία, στασιμότητα, εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις, έλλειμμα  προοπτικής και δημοκρατικής διαφάνειας,  είναι κάποια από τα πιο τρανταχτά ζητήματα της ΕΕ του σήμερα. Παράλληλα το οικοδόμημα που δημιουργήθηκε εν ονόματι της παγκοσμιοποίησης, του ανταγωνισμού, του κοινού νομίσματος, της σταθερότητας κλπ δεν έδωσε και δεν δίνει απαντήσεις στην κοινωνική συνοχή των λαών της Ευρώπης, στην ασφάλειά τους, στη μετανάστευση αλλά και στην ιστορική τους διαδρομή.

Έτσι λοιπόν με την «δημοκρατική επανάσταση» των Βρετανών μέσω του δημοψηφίσματος,  (είχε προηγηθεί  βέβαια η δική μας πέρυσι το καλοκαίρι αλλά λόγω μεγέθους «κατεπνίγη» άμεσα), η ΕΕ και ο δυτικός κόσμος μπαίνουν σε μια νέα φάση της ιστορικής τους πορείας. ο 19ος αι. ανήκε στην Ευρώπη, ο 20ος στην Αμερική και ο 21ος στην Ασία, λένε οι ιστορικοί.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι καθοριστικοί για το όλο δυτικό σύστημα ασφάλειας, πολιτικής σταθερότητας και οικονομικής συνοχής αφού δέχεται πιέσεις ταυτόχρονα από πολλά μέτωπα και υπάρχει μεγάλο έλλειμμα ηγεσίας. Το «τάιμινγκ» πολιτικών εξελίξεων στην Ευρώπη και οι αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου σε συνδυασμό με άλλους μεγάλους παίκτες του διεθνούς συστήματος που δεν είναι στο δυτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει στην αυγή ενός νέου κόσμου χωρίς να ξέρουμε ακόμα αν θα γίνει μέσω ειρηνικής μετάβασης ή μέσω περιφερειακής σύγκρουσης που αν ξεφύγει μπορεί να δώσει ανεπιθύμητες και αιματηρές συνέπειες για όλο τον πλανήτη.

Στην Ευρώπη, φουντώνει ο ευρωσκεπτικισμός και  κλονίζεται το status quo μετά το βρετανικό δημοψήφισμα. Θα είναι πολύ δύσκολο για την  Ευρωπαϊκή Ένωση  να διατηρήσει την ενότητα και την προοπτική της χωρίς να αλλάξει πραγματικά προς όφελος των λαών και των κρατών. Δυστυχώς οι «άνεμοι της ιστορίας»  άρχισαν να φυσούν και ο γαλλογερμανικός άξονας δύσκολα θα αντέξει να σηκώσει το μεγάλο βάρος της ενότητας και της προοπτικής της Ε.Ε. Η Βρετανία μέχρι να βγει εντελώς και νομικά θα αποτελεί ένα καθημερινό αγκάθι χωρίς να υπολογίζουμε την μελλοντική συνοχή της (Σκωτία, Β.Ιρλανδία). 
Η Ισπανία αναμένεται να σχηματίσει κυβέρνηση και μαζί με την Πορτογαλία αγωνιούν για το χρηματοδοτικό πάγωμα της Κομισιόν. 
Στην Ιταλία ο Ρέντσι έχασε τη Ρώμη και το Τορίνο από τον Πέπε Γκρίλο και αν ηττηθούν οι προτάσεις του για τη συνταγματική αναθεώρηση τον Οκτώβριο, θα ακολουθήσει το δρόμο του Κάμερον. Οι ιταλικές τράπεζες είναι έτοιμες να «βαρέσουν κανόνι» και η Γαλλία με τη Γερμανία πρότειναν στο Ρέντσι «λύση αλά Κύπρου», με κούρεμα καταθέσεων, πράγμα αδιανόητο για την 4η οικονομία της Ευρώπης. 
Στη Γαλλία ο Ολάντ βρίσκεται αντιμέτωπος με κύμα αναβρασμού στη χώρα με τις εργασιακές αλλαγές που απαιτεί το Βερολίνο και ο ανταγωνισμός, ενώ το 2017 έχει προεδρικές εκλογές, με μια Μαρι Λεπέν που ανεβάζει κάθε μέρα ποσοστά. 
Στην Αυστρία, έχουμε  ξανά προεδρικές εκλογές τον Οκτώβριο που μ’ αυτό το κλίμα μπορεί ο εθνικιστής Χόφερ να εκλεγεί πρόεδρος. Οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης και κυρίως του Βίζεγκραντ  πιέζουν για περισσότερα, θα υποστούν μεγάλη πίεση από το Βrexit, (λόγω προνομιακών σχέσεων με το Λονδίνο), η μετανάστευση τους απασχολεί τρομερά και αντιστέκονται στην Κομισιόν και στις οδηγίες της. 
Η  ίδια η Γερμανία τέλος πρέπει να ισορροπήσει στα νέα δεδομένα, να δείξει ευελιξία στις νέες πολιτικές ανακατατάξεις και να ξοδέψει κάτι παραπάνω για την διατήρηση της ηγεμονίας της. Ζητήματα που  μάλλον δύσκολα θα το πράξει δεδομένου ότι η Μέρκελ έχει εκλογές το 2017, το κίνημα αμφισβήτησης φουντώνει ενώ ανά πάσα στιγμή η βραδυφλεγής βόμβα για τη Γερμανία αλλά και για το παγκόσμιο πιστωτικό σύστημα είναι η Ντόιτσε Μπανγκ που την περασμένη εβδομάδα δεν πέρασε τα στρες τεστ της FED στην Αμερική αλλά και το ΔΝΤ έκρουσε το καμπανάκι του κινδύνου με ανακοίνωσή του μιας και έχει άνοιγμα 55 τρις ευρώ σε παράγωγα.

Γεωπολιτικές ανακατατάξεις
Αν προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω  τις  ανοιχτές πληγές που έχει η Ευρώπη σε σχέση με το Ουκρανικό, τις κυρώσεις στη Ρωσία, το ρόλο των ευρωπαίων συμμάχων του ΝΑΤΟ, ( κυρίως στον καταμερισμό πόρων και ανθρωπίνου δυναμικού αλλά και στις ψυχρές σχέσεις με Ρωσία κυρίως των Βαλτικών χωρών αλλά και χωρών της αν. Ευρώπης και την ένταξη της Φιλανδίας, στη συμμαχία που για τη Ρωσία είναι «casus belli») μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε την πολυπλοκότητα της κατάστασης.
Ένας άλλος παράγοντας που αναδείχθηκε τελευταία, είναι οι εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, με την μειούμενη πλέον δύναμη σε βαθμό εκμηδένισης του ΙSIS, με την εξομάλυνση σχέσεων Τουρκίας – Ισραήλ, και Ρωσίας Τουρκίας με παράλληλη δυσφορία των ΗΠΑ (που μάλλον δεν εμπιστεύονται πλεον την Τουρκία) αλλά και με την σταδιακή παγίωση της ρωσικής επιρροής σε Μ. Ανατολή και Ευρασία.
και στο βάθος αμερικανικές εκλογές…..

Οι προκλήσεις λοιπόν του Δυτικού μπλοκ ασφαλείας και οικονομίας θα περάσουν αναγκαστικά μέσα από την νέα αμερικανική προεδρία που δοκιμάζει στην κυριολεξία τις αντοχές και την συνοχή της υπερδύναμης. Για πρώτη φορά τόσο πολύ έχει διχαστεί  (πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά) η Αμερική που δεν αντανακλά μόνο μια διαμάχη ιδεολογίας και φιλοσοφίας αλλά συγκρούονται με μίσος, από τη μια το κατεστημένο (establishment) με τη Χίλαρυ και η φωνή της άλλης αμερικής με τον Τράμπ. Η πολιτική που θα ακολουθήσει όποιος εκλεγεί στα μεγάλα ζητήματα που αναλύσαμε παραπάνω θα δείξει το δρόμο για το που θα πάει ο κόσμος. Σε κάθε περίπτωση αχνοφέγγει η αυγή ενός νέου κόσμου που θα έχει πολύ ενδιαφέρον, δράση, ένταση και ευκαιρίες.

*Πολιτικός επιστήμονας –διεθνολόγος, Μ.Α Παν/μιου Northeastern Βοστώνης