Τα τελευταία δελτία τύπου που κυκλοφορούν σήμερα σχετικά με τη κάθοδο των φορέων του νομού Φλώρινας στο πρωθυπουργό κ. Παπαδήμα και εκείνο το κατεβατό με τις διαμαρτυρίες τους, μου θυμίζουν εκείνη τη λαική παροιμία, "αν δεν κλάψει το μωρό, γάλα δεν θα βυζάξει".

Το κατεβατό της διαμαρτυρίας εδώ και 10 -12 χρόνια που θυμάμαι από τότε που παρακολουθώ τα τεκταινόμενα, κατά βάση είναι το ίδιο. Απλά προστίθενται προβλήματα.

Διαμαρτυρία, διαμαρτυρία. Σαν το κλάμα του μυξιάρικου κι βυζανιάρικου.                                               Μάλιστα ο κ. Λιάνης στη τελευταία του συνέντευξη στις 9-12-2011, πρότεινε να το κάνουμε και διαμαρτυρία- show. Να κατέβουμε στην Αθήνα συνοδεία τις Σχολής Καλών Τεχνών η οποία θα έκανε καμία καλλιτεχνική ατραξιόν, να κατεβάζαμε και τις μπαμπούσκες από το Βίτσι, να ντυθούμε εμείς με παραδοσιακές στολές , έ να μην ρίξουμε και κανένα πουστσένο στο Σύνταγμα συνοδεία χάλκινων;-λέω εγώ-
Ειρηνική διαμαρτυρία το λέει ο κ. Λιάνης, διαμαρτυρία το λένε οι φορείς, κακοφωνία το λέω εγώ.

Τη Φλώρινα δεν την έχουν ξεχάσει ακριβώς οι εκάστοτε κυβερνήσεις.                                         
Με την Φλώρινα δυστυχώς, δεν ασχολούνται οι εκπρόσωποι τους οποίους έχουμε επιλέξει για να ασχοληθούν και να μεταφέρουν τα προβλήματα με σαφήνεια και ακρίβεια στις εκάστοτε κυβερνήσεις. Τα προβλήματα δυστυχώς  δεν εκφράζονται με τίτλους, ούτε τα ταξιδάκια στην Αθήνα λύνουν προβλήματα. Τα προβλήματα, έχουν κόστος για να τα λύσεις, έχουν μέθοδο για να εφαρμόσεις και να τα λύσεις. Και πολύ απλά οι κυβερνήσεις δεν στα λύνουν, αλλά σε βοηθάνε να τα λύσεις, όταν προτείνεις εκτός από σύντομες περιγραφές και τις λύσεις αλλά και τα οφέλη για τον τόπο σου.