Στη δεκαετία του ογδόντα ήταν της μόδας οι «σούζες» με τα μηχανάκια. Μια μέρα, περιμένοντας με τον Χατζιδάκι σε ένα φανάρι πεζών στη λεωφόρο Κωνσταντίνου, πέρασε μπροστά μας ένα απ’ αυτά τα παλικάρια με σηκωμένη την μπροστινή ρόδα και τον αντίστοιχο θόρυβο της εξάτμισης για να μην περάσει απαρατήρητο το κατόρθωμά του.                                                                                                

Ο Χατζιδάκις, με το γνωστό ύφος του Βούδα που πάσχει από έλλειψη νιρβάνας, είχε σχολιάσει: «Δεν θα ήθελα να είμαι πατέρας αυτού του παιδιού. Θα ντρεπόμουν». Αυτή η σκηνή μού ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα την επιστολή του κ. Ρωμανού όπου περιγράφει τη σχέση του με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Η δυσμενής ιστορία δύο παιδιών που μεγάλωσαν χωρίς την κηδεμονία και την προστασία που οφείλει να παρέχει η οικογένεια.

Αφήνω κατά μέρος τη μεγαλομανία αυτού του παιδιού, που μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολη είναι η θέση του. Δικαιολογημένη εν μέρει. Αν δεν έπειθε τον εαυτό του πως είναι στη φυλακή επειδή αποφάσισε να σηκώσει στους ώμους του ένα μεγάλο ιστορικό βάρος, δύσκολα θα άντεχε. Ο ναρκισσισμός ενίοτε είναι λυτρωτικός. Οπως και η μετάφραση του ψυχικού κενού με όρους ανωτερότητας: «Είχα πολύ μεγαλύτερο ηθικό ανάστημα απ’ όλα τα ανθρωπάκια γύρω μου». Ας μην ξεχνάμε πως αυτό το αίσθημα ανωτερότητας διακατείχε τα παιδιά των Βορείων Προαστίων όταν έκαιγαν τα αυτοκίνητα που τα «ανθρωπάκια» είχαν αγοράσει με δάνειο το 2008.

Ο προοδευτικός λυρισμός τούς βάφτισε γενιά των εφτακοσίων ευρώ. Στην πραγματικότητα ήταν ένα μικρό μέρος, το πιο θρασύ, αυτής της γενιάς που σήμερα ούτε τετρακόσια ευρώ μπορεί να κερδίσει.
Τα ήθελαν όλα. Τα ήξεραν όλα. Είχαν δίκιο σε όλα και δεν τους έμενε παρά να κάψουν και να καταστρέψουν. Αφήνω κατά μέρος επίσης και το «επαναστατικό» ύφος της μακροσκελέστατης επιστολής. Είναι ένα μουσείο στερεοτύπων, απ’ αυτά που πολιορκούν το μυαλό όσων γεννήθηκαν για να έχουν δίκιο, δίκιο με τους γονείς, με το σχολείο, με την κοινωνία. Και επειδή δεν θέλουν να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν αυτοαποκαλούνται αναρχικοί. Στις «120 μέρες στα Σόδομα» του Παζολίνι, ένας από τους γέροντες που κακοποιούν και βασανίζουν παιδάκια στο Σαλό, το τελευταίο καταφύγιο των φασιστών στην Ιταλία, λέει: «Εμείς είμαστε οι πραγματικοί αναρχικοί επειδή κάνουμε ό,τι τραβάει η όρεξή μας».

Μένω στην περιγραφή της φιλίας του με τον Γρηγορόπουλο. Παιδιά δεκατεσσάρων ετών ήσαν, έκαναν κοπάνες από το σχολείο και όλη μέρα «αλητεύαμε στα πάρκα και τις πλατείες». Δεν μεγάλωσαν χωρίς οικογένεια. Μεγάλωσαν σε συνθήκες που πολλά παιδιά θα τις ζήλευαν. Ομως ούτε η οικογένεια ούτε οι συνθήκες τα προστάτευσαν. Είναι δυνατόν ένα παιδί δεκατεσσάρων ετών να «αλητεύει» όλη μέρα χωρίς να αντιδράσουν οι γονείς του; Ομως το ξέχασα. Στις απελευθερωμένες ελληνικές οικογένειες της μεταπολίτευσης τα παιδιά έχουν πάντα δίκιο.

Κλείνω με μια αναφορά στο 8ο βιβλίο της «Πολιτείας» του Πλάτωνα, που με έχει σημαδέψει. Εκεί μιλάει για τον εκφυλισμό της δημοκρατίας σε τυραννία. Αυτή επέρχεται όταν οι γονείς φοβούνται τα παιδιά τους και όταν οι δάσκαλοι φοβούνται τους μαθητές τους. Κι αυτό είναι το φυτώριο των νάρκισσων τυραννίσκων που θέλουν να τα καταστρέψουν όλα γιατί τους έμαθαν πως όλα τούς ανήκουν.
Aναδημοσίευση ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

 Σάλος έχει ξεσπάσει στο διαδίκτυο και ειδικότερα στο face book  στη σελίδα του Τάσου Ραντζάκη, όπου από τις 15 κοινοποιήσεις, φαίνεται πως η κοινωνία της Φλώρινας είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη στο θέμα των αδέσποτων , που παραμένει ένα χρόνιο πρόβλημα στη Φλώρινα όπως και οι άθλιες συνθήκες στο υποτιθέμενο κυνοκομείο.

Ακόμα μια φορά η Φλώρινα ετοιμάζεται να δείξει το σκληρό της πρόσωπο στα αδέσποτα. Αυτή τη στιγμή ο Δήμος κρατάει ενα τσομπανόσκυλο εδώ και 4 ημέρες μέσα σε ένα κλουβί, μετά από καταγγελία πως δάγκωσε κάποια κυρία. Η δικαιολογία είναι πως πρέπει να του γίνουν εξετάσεις για λύσσα, αλλα ήδη εχει αποφασιστεί να του γίνει ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ λόγω επικινδυνότητας.
Το σκυλί αυτό ζούσε με άλλα 4 σε έναν χωρο και τα πρόσεχαν φιλόζωοι. Την δουλειά του Δήμου δηλαδ την έκαναν απλοί πολίτες. Ποτέ δεν τους αγρίεψε και πάντα καθόταν ήρεμο να το χαϊδέψουν. Ήθελε μόνο στοργή και λίγο φαγητό. Οντως για το συγκεκριμένο σκυλί υπήρχαν καταγγελίες, αλλα αυτό που δεν ξέρουμε είναι τι οδήγησε το σκυλί να δείξει επιθετική συμπεριφορά. Σαφώς και αυτό δεν ενδιαφέρει την εισαγγελέα, που διέταξε να απομακρυνθούν τα σκυλιά απο τον συγκεκριμένο χώρο. Μόνο που δεν είπε που πρέπει να πάνε, καθώς το κυνοκομείο λειτουργεί ΥΠΟ ΑΘΛΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ!
Οπότε η λύση φαντάζομαι πως ήταν ή η ευθανασία ή η φόλα...
Τα δυο σκυλιά τα δώσαμε ήδη με χίλια ζόρια σε ιδιώτη. Το άλλο χάθηκε, μα το τσομπανόσκυλο φαίνεται να μην τα καταφέρνει...
4 μέρες δεν ξέρουμε καν αν έχει φάει κάτι, αν ζει καν, ούτε που είναι... Για το λόγο αυτό ας γίνουμε ‘ολοι μια φωνή για να το σώσουμε! Παρακαλώ για κοινοποιήσεις, για τηλεφωνήματα διαμαρτυρίας στον Δήμο Φλώρινας και τα καταφύγια αν γίνεται να ανοίξουν τις πόρτες του γι αυτό το υπέροχο πλάσμα...

Τάσος Ραντζάκης

 

Τη Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε Ιερατικό Συνέδριο των κληρικών της Ι.Μ. Φλωρίνης υπό την προεδρία του Μητρ. Φλωρίνης. Ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν ήταν το Σύμφωνο Συμβίωσης για το οποίο η Ι.Μ. σε ανακοίνωσή της ανέφερε μεταξύ άλλων "Την στιγμή αυτή καλείστε να πάρετε απόφαση για ένα θέμα όχι οικονομικό, όχι πολιτικό η στρατιωτικό.Καλείστε να καθορίσετε την ηθική ταυτότητα αυτού του τόπου. (...) Την απόφασή σας θα την γράψει η ιστορία. Θα την κρίνουν, όπως λέει ο Παλαμάς, «οι αγέννητοι, οι νεκροί».
Αναλυτικά:
Tη Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015, πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου πόλεως Φλωρίνης Ιερατικό Συνέδριο των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας, υπό την προεδρία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Θεοκλήτου.

Μεταξύ των άλλων, ο Σεβασμιώτατος ενημέρωσε τους παρευρισκομένους κληρικούς για το νομοσχέδιο που προωθεί η Κυβέρνηση της χώρας μας σχετικά με το«Σύμφωνο Συμβίωσης», το οποίο θα επεκτείνεται και στους ομοφυλοφίλους.

Μετά από πρόταση του Σεβασμιωτάτου, το Συνέδριο αποφάσισε ομόφωνα να εκδώσει ψήφισμα διαμαρτυρίας κατά του εν λόγω νομοσχεδίου και να ζητήσει από την Κυβέρνηση να το αποσύρει για τους εξής λόγους:
1) Η ομοφυλοφιλία είναι κορυφαίο αμάρτημα το οποίο καταδικάζει απερίφραστα ο νόμος του Θεού. Η Αγία Γραφή το αποκαλεί «βδέλυγμα», δηλαδή σιχαμερή και αηδιαστική πράξι (Λευιτ. 18,22). Ο απόστολος Παύλος χαρακτηρίζει τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις «πάθη ατιμίας» και παρά «φύσιν πράξεις» (Ρωμ. 1,26). Απόδειξη της απέχθειας του Θεού για τις πράξεις αυτές αποτελεί και το ότι κατέστρεψε με φωτιά και θειάφι δύο αρχαίες πόλεις, τα Σόδομα και τα Γόμορρα, οι οποίες είχαν παραδοθεί στην αρσενοκοιτία.
Συνεπώς, ένας που πιστεύει στον Θεό και θέλει να ονομάζεται ορθόδοξος Χριστιανός, δεν μπορεί να δεχτεί η να ψηφίσει έναν τέτοιο τρόπο συμβιώσεως.
2) Η ομοφυλοφιλία αποτελεί εκτροπή από την ανθρώπινη φυσιολογία και οντολογία. Δεν είναι μια «εναλλακτική πρόταση σεξουαλικού προσανατολισμού», η μια «νόμιμη διαφορετικότητα», εξ ίσου καλή και νόμιμη με τη φυσιολογική. Σύμφωνα και με το «Διαγωνιστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο» (το γνωστό ως DSM) της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, η ομοφυλοφιλία θεωρείται παρέκκλιση και διαστροφή. Έτσι την χαρακτηρίζουν ακόμη και οι Φρόυντ, Γιούνγκ, και Βίλχελμ Ράιχ.

3) Από τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις προέρχονται πολλές ψυχικές και σωματικές ασθένειες, όπως το ΑIDS.

4) Η ομοφυλοφιλική συμβίωση αντιστρατεύεται στον νόμο της διαιωνίσεως του ανθρωπίνου είδους, εφ’ όσον είναι στείρα και δεν δημιουργεί απογόνους. Επομένως, η ψήφιση του νόμου αυτού, που πιστεύουμε ότι θα ενθαρρύνει και θα αυξήσει το φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας, θα έχει ως αποτέλεσμα την μείωση των γάμων και των γεννήσεων, με σοβαρές κοινωνικές και εθνικές συνέπειες.

5) Η νομιμοποίηση της συμβιώσεως των ομοφυλοφίλων δημιουργεί ένα νέο είδος κοινωνικής μονάδος, μια «εναλλακτική μορφή οικογένειας», που πλήττει άμεσα τον καθιερωμένο από τον Θεό, την φύσι και την κοινωνία θεσμό της οικογένειας, η οποία αποτελεί το φυσιολογικό κύτταρο της κοινωνίας. Μόνο μέσα στην οικογένεια μπορεί το παιδί να ζήσει και να αναπτυχθεί ομαλά. Γιά να είναι ψυχικά ισορροπημένο, έχει την ανάγκη πατέρα και μητέρας· όχι «γονέα Α» και «γονέα Β». Το παιδί που μεγαλώνει σ’ ένα τέτοιο μόρφωμα θα έχει ψυχοπαθολογικές διαταραχές, θα είναι ψυχικά ανάπηρο. Συνεπώς με την ψήφιση ενός τέτοιου νόμου εγκληματούμε σε ο,τι πιο αγνό και ιερό έχει η κοινωνία, το παιδί. Τέτοια παιδιά, παραμορφωμένα ψυχικά, θα γίνουν αύριο αντικοινωνικά και εγκληματικά στοιχεία.
6) Ο υπό ψήφιση θεσμός είναι αντισυνταγματικός, διότι έρχεται σε αντίθεση με το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος που λέει ότι: «η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του κράτους».

7) Όπως έχουν αποδείξει έρευνες, η προώθηση της ομοφυλοφιλίας και άλλων σεξουαλικών παρεκκλίσεων εντάσσεται στους στόχους και τον τρόπο δράσεως τήςλεγομένης Νέας Εποχής, που θέλει να απονευρώσει ηθικά την κοινωνία, με σκοπό τη δημιουργία ενός παγκοσμίου κράτους με μια παγκόσμια δικτατορία.

8) Η νομιμοποίηση και η θεσμική αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας σήμερα, θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για την αναγνώριση της παιδοφιλίας αύριο (όπως στην Ολλανδία) και της κτηνοβασίας μεθαύριο (όπως στην Γερμανία).

Τέλος, θέλουμε να τονίσουμε ότι η Εκκλησία πολεμά την αμαρτία, όχι όμως τον αμαρτωλό. Αποστρέφεται την ομοφυλοφιλία, όχι όμως τον ομοφυλόφιλο. Τον θεωρεί κι αυτόν πλάσμα του Θεού που χρειάζεται βοήθεια και ψυχική θεραπεία.

Η ομοφυλοφιλία είναι ιάσιμη. Οι ομοφυλοφιλικές τάσεις δεν είναι γενετικά προκαθορισμένες, όπως ισχυρίζονται μερικοί για να τις δικαιολογήσουν. Αυτό αποδεικνύουν σύγχρονες έρευνες, όπως αυτές που έγιναν σε μονοζυγωτικούς διδύμους. Οφείλονται κυρίως σε περιβαλλοντικούς, κοινωνικούς και προσωπικούς παράγοντες. Αλλά και αν υπάρχει κάποια γενετική προδιάθεση, αυτή δεν είναι προκαθοριστική, ούτε δικαιολογεί την άσκηση η την προβολή της ομοφυλοφιλίας.
Η φύση πολλές φορές κάνει λάθη και προκαλεί ανωμαλίες και εκ γενετής ασθένειες. Π.χ. υπάρχουν ενδείξεις ότι η επιθετική συμπεριφορά και ο αλκοολισμός έχουν γενετικές καταβολές. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιτρέπαμε ποτέ η θα αμνηστεύαμε την εγκληματικότητα η τον αλκοολισμό, επειδή γεννήθηκαν κάποιοι έτσι.
Αυτό που χρειάζεται είναι η προσπάθεια εκ μέρους του πάσχοντος, η κατάλληλη αγωγή και συμπαράσταση από την κοινωνία και τους φορείς της, και ασφαλώς η βοήθεια του Θεού που είναι πάντα δεδομένη.
Κύριε υπουργέ της Δικαιοσύνης, κύριοι Βουλευτές της Ελληνικής μας πατρίδος. Την στιγμή αυτή καλείστε να πάρετε απόφαση για ένα θέμα όχι οικονομικό, όχι πολιτικό η στρατιωτικό. Καλείστε καθορίσετε την ηθική ταυτότητα αυτού του τόπου. Αυτού του τόπου που προς τιμή της ηθικής ύψωσε το λαμπρότερο μνημείο της ανθρωπότητος· τον Παρθενώνα, για να τιμήσει την ανώτερη μορφή ηθικής κατακτήσεως, την παρθενία. Την απόφασή σας θα την γράψει η ιστορία. Θα την κρίνουν, όπως λέει ο Παλαμάς, «οι αγέννητοι, οι νεκροί». Αναλογιστείτε το βάρος της ιστορικής σας ευθύνης, την παράδοση αυτού του λαού που εκπροσωπείτε και πέστε ένα μεγάλο ΟΧΙ στην επιταγή της «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης» Ευρώπης.
Διά τους ιερείς της Ι. Μητροπόλεως
Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας
Ο ΠΡΩΤΟΣΥΓΚΕΛΛΟΣ
αρχιμ. Νικηφόρος Μανάδης